[Sfic HBDtoMammon]Night flower
posted on 02 Jul 2008 23:13 by cofactor in Fictionวันเกิดมาม่อน 3/07
[Fan fiction] Katekyo Hitman Reborn
Title: Night flower
Type: Short fiction (สั้นสลัด!)
Pairing: Belphegon x Mammon
Rate: G <<หลังๆมาเรทนี้เยอะมาก ยังไม่ค่อยเอาตัว P ขึ้นหน้า
ดังดอกไม้ที่เบ่งบานในยามราตรี... ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้เลย
มาม่อนมองใบไม้เล็กๆในมือที่กำลังบิดงอตัวอย่างทรมานราวกับต้องเปลวไฟที่มองไม่เห็น ปลายใบแหลมๆสั่นระริกน้อยๆเป็นการจากลา และแล้วฝุ่นเถ้าในมือก็ละลายไปกับกระแสอากาศ... ใบไม้ที่เคยมีชีวิตใบนั้นหายไปจากโลกใบนี้เสียแล้ว
หนึ่งระเบียงในความมืดมน สองดองตาสีม่วงหม่นหมองทอแววตาที่ไร้ประกายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทดุจรัตติกาล บรรยากาศอึมครึมที่ไม่อาจร้องไห้และไม่อาจหัวเราะเย้ยหยัน
มาได้เพียงเท่านี้เองหรือ...
เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีที่เคยผ่านมาแล้ว มองเงาของเขาในสายลม ความผิดแผกของเขาเหมือนสายลมที่พัดหวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนนับหนึ่งถึงร้อย แล้วมาเริ่มต้นที่สิบใหม่อีกครั้ง
เพียงแต่ครั้งนี้จะหยุดลง ดังสายลมที่หยุดพัดพา
แค่ก!
มาม่อนไอเบาๆ แต่โลหิตสีแดงคล้ำเจิ่งนองฝ่ามือน้อยๆ ใบหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษ... สภาพร่างกายของเด็กชายย่ำแย่เต็มที
“เพราะเจ้าพวกแมลงสาบมิลฟีโอเล่ใช่ไหมที่ทำให้มาม่อนเป็นแบบนี้” เสียงใสปนความขุ่นเคืองน้อยๆของเจ้าชายผู้คุ้นเคย อ่ยพาดพิงถึงผู้ต้องสงสัยในการปล่อยรังสีประหลาดๆนั่นที่ทำให้มาม่อนดูราวกับจะจางหายไปได้ทุกเมื่อ ร่างคุ้นตาปรากฏกายพร้อมมงกุฎสีเงินเล็กบ่งบอกบรรดาศักดิ์แห่งความเป็นราชวงศ์ เรือนผมสีทองดูยุ่งเหยิงขึ้นอาจจะเป็นเพียงอย่างเดียวที่เปลี่ยนแปลงไปสำหรับเจ้าชายน้อยผู้มีโลกนิรันร์ของตน
โลกของเจ้าชายที่ข้ามผ่านแม้กาลเวลา... ต่างจากโลกของมาม่อนนัก เวลาที่ผันผวนไปมา กับความเจ็บปวดจากคำสาปที่น่าชิงชัง
คำสาปที่บั่นทอนชีวิตเขาไปทีละน้อย แต่ไม่ยอมให้หายไป และมันประสงค์จะทำลายคนรอบๆตัวเขาให้สิ้นซาก
ถึงจะโดนหาว่าเห็นแก่ตัว
แต่ถ้ารอบๆตัวเขาไม่มีบอสขี้โมโห นักดาบจอมโวยวาย คนช่างประจบ กะเทยที่ทำเป็นเหมือนเข้าใจทุกอย่าง และเจ้าชายไม่รู้จักโต
บางที...มาม่อนอาจจะอยากให้โลกน่ารังเกียจนี่หายไป
“นี่มาม่อน เป็นอะไรหรือเปล่า เงียบไปเลยนะ” ร่างปราดเปรียวของเจ้าชายนักฆ่าย้ายตำแหน่งมาอยู่เคียงข้างผู้ใช้พลังจิตแสนน่าสะพรึงแห่งวาเรีย
“เบล... ได้โปรดฆ่าฉันที”
ไม่ใช่คำตอบของคำถาม ไม่ใช่ประโยคเลื่อนลอยเมื่อฟังจากความจริงจังและความเศร้าโศกลึกล้ำในน้ำเสียง
ได้โปรดทำให้ฉันหายไปจากโลกใบนี้...ก่อนที่รอยยิ้มของนายจะหายไป
ได้โปรดเถิด...ก่อนที่จะไม่มีทุกคนอีกแล้ว
หนึ่ง....รอยยิ้ม สอง...หยาดน้ำตา
ดังบุปผาที่โรยราในยามราตรี
จบ.......................................
จบแล้ว...ไม่ได้แต่งฟิคนานมากแล้วภาษาตกต่ำลงการสื่อความดิ่งเหว อิ่มแอบเบลอๆ (เบลอเป็นปกติ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้นอน)
กร๊ากกกกกกก...นี่มันสปอยล์โดที่จะขายเดือน ต.ค. นี่ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแลวกันน่อ
ใครอ่านรู้เรื่องบ้าง ยกมือหน่อย!
(จำวันเกดม่อนเป็นวันที่ 23/7 แหละตัวเอง เลยปั่นการ์ดไม่ทัน เอาฟิคไฟไหม้ก้นไปก่อนน่อ)
อัพฉ่อย...พรุ่งนี้ไปช่วงงานกีฬาแต่เช้า ฮูเร่~ งานตอนนี้เสร็จแล้ว เหลือแต่เก็บลงถุง ห้องอิ่มรกมากมีแต่เศษไม้กับขี้เลื่อย T^T
แปะหลอนๆก่อนไป
รูปเมื่อก่อนนู้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
อิ่มยังรักมาม่อนอยู่นะ โดยเฉพาะภาคแอนนิเม น่ารักจริงๆให้ดิ้นตาย
แต่โด BM มันน้อยเหลือกิน ยิ่งกว่าคู่พ่อแม่อีก
ถายกล้องคอมเพื่อความประหยัด (อ๊ะ...ตอนนั้นยังไม่มีกล้อง)
ตอนนี้เสื้อคลุ่มอิ่มหาย พร้อมกับกระดุมทองเหลืองลายโคตรงามบนเสื้ออีกสีเม็ด
กรี๊ดดดดดดดดดด เสียดายกระดุมค่ะ อยากรคอสอีกรอบ เพราะเย็บฟอร์ติดขอบเสื้อแล้ว
แต่มันหายไปไหนนี่สิ (ลืมไว้ในรถทัวร์?) TT^TT
สุขสันต์วันเกิดกระปุกออมสินแห่งvariaนะจ๊ะ
ป.ล.ช่วงนี้คนเกิดเยอะ เบบี้บูม
ป.ป.ล.ชอบคุณสำหรับข้อความที่ทิ้งไว้นะขอรับ พันเอก >w<
ป.ป.ป.ล.โค่จ๋า อิ่มขอโทษน๊า วันนี้ช่วงเล่นเอ็มอยู่โดนเรียกประชุมเรื่องงานกีฬา ส่งข้อความกลับไม่ได้ (เงินหมด) อิ่มคิดถึงโค่นะจ๊ะ
ป.ป.ป.ป.ล.เม้นต่อว่าได้ เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าชอบฟิคแบบอิ่มแต่งไหม (แบบอ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง)